عیب نگری

ما انسان‌ها به شیوه‌ی هندیان بر سطح زمین راه می‌رویم با یک سبد در جلو و یک سبد در پشت. در سبد جلو، صفات نیک خود را می‌گذاریم و در سبد پشتی، عیب‌های خود را نگه می‌داریم. به همین دلیل در طول روزهای زندگی خود، چشمان خود را برصفات نیک خود می‌دوزیم وفشارها را درسینه‌ی مان حبس می‌کنیم.
در همین زمان بی‌رحمانه، در پشت سر همسفرمان که پیش روی ما حرکت می‌کند، تمامی عیوب او را می‌بینیم، بدین گونه است که در باره‌ی خود بهتر از او داوری می‌کنیم، بی آن‌که بدانیم کسی که پشت سر ما راه می‌رود به ما با همین شیوه می‌اندیشد.