صلح همچون <آکسیجن> هوا الزامیست…!
صلح همچون <آکسیجن> هوا الزامیست…!
صلح آرزوی دیرینه ملتیست که بیش از چهل سال در جنگ زیستند
و آرزوی جوانانیست که در جنگ متولد شدند و در جنگ بزرگ شدند و … بسیاری شان قربانی جنگ شدند.
بعضی در نبرد ها، گروهی در راه علم و دانش، بعضی ها در محل کار و حتی خانه شان…
براستی که در سایه سیاهِ جنگ، هیچ مکانی در امن نیست.
درست است که استقرار صلح دایمی در وطن زخمی مان، کار بس دشواریست؛ ولی آیا ما هیچ نقشی در آوردن صلح نداریم؟
سهم ما در برقراری صلح چیست؟
با کاستن جار و جنجال و عدم تحقیر هم در خانواده ها، بلند بردن صبر، حوصله و فداکاری در خانواده و میان جامعه، تربیت نسل ایثارگر، صبور و برده بار، دوری از جار و جنجال در کوچه و بیابان؛ حفظ زبان و نگهداشت عفت کلام در هر شرایطی …
بلی این موارد میتواند صلح را در خانواده، محل کار محیط و محل و در جامعه مان تا حدودی ایجاد کند. صلح قبل از سیاست، در فرهنگ مان تبارز می کند.
و همچنان انجام اموری مانند:
احساس حضور پروردگار، صداقت در وظیفه و گفتار و کردار، عدم خیانت ، ترحم ورایی کردن قرآن کریم و احادیث نبوی …
بلی با رعایت این اعمال می توانیم صلح را به تدریج ایجاد کنیم.
صلح رویایست که سالهاست به آرزوی آوردنش هستیم پس خودمان میتوانیم با رعایت گام هایی ولو کوچک، آغاز گر آن باشیم. ان شاالله
<نفیسه سادات>