گامی بسوی تغیر

گامی بسوی تغیر

موفقیت در زنده گی بستگی به میزان بهره برداری انسان از فرصت های مناسب وسرچشمه های در ست دارد.زیراکه تلاش بدون داشتن یک هدف درست ،وبوجود نامدن تغیر در انسان پیامد درستی ندارد.از جمله چگونگی تغیر در اخلاق ورفتار انسان ها در زنده گی فردی ،خانواده گی ،واجتماعی است که باید در این باره از الگوی مناسب،منبع ناب وفرصت های در دست رس قرار گرفته سود برد.
به همین لحاظ ما به تحولی عظیم نیاز داریم، همانطوریکه پیامبر (صل الله علیه وسلم) با مبعوث شدنش ،روحهای پر از زنگار زمان جاهلیت را شتشو کرد وبه آن صیقل بخشید، وپروردگار متعال با نشان دادن راه اصلی زنده با کلام خود وبا پیام رسان خود به آنانی که تنها زنده بودند ونفس میکشیدند ،زنده گی حقیقی داد ،امروز ما دوباره باید با رجوع کردن به آن منهج وبا استفاده از فرصت های نیکی که الله متعال در اختیار ما میگذارد ،استفاده ای بهینه نمایم. چراکه امروزه جز کالبد ،در ماهم چیزی های دیگر کمتر دیده میشود.واگر چیزی هم آموخته ایم یا آنرا بدور از زنده گی گذاشته وبه آن نگاه نکرده ایم ویا هم آنرا طوطی وار بدون دانستن کنه آن بدیگران منتقل سا خستیم وبس.وبه همین منوال در حرکت بوده ایم.
اما امروز نیاز مبرم به تغیر داریم ،همانند زمان پیامبر ،یعنی تجدید حیات دوباره با معنای اصلی آن.حیاتی که تنها به تن پروری نیندیشد،بلکه جوهره ای حقیقی این تن را نیز زنده نگهدارد.وهمانطوریکه برای سالم نگهداشتن تن تلاش می ورزد،تا بهترین غذا ها را برایش فراهم نماید واورا از گزند زخم های بیرونی نگهدارد ،همانگونه ،غذای سالم روح را هم باید بیاد داشته باشد.تا آنرا زخمی نرسد .حتی در خرید فروش ،زمانیکه متوجه میشویم که بازر گان توازن پله های ترازو را برقرار نمیسازد ،آناً بالایش خورده میگیریم که چرا توازن را برقرار نکرده است،ابتداء باید در وجود خود باندیشیم ،که آیا آن توازن را در خود ثابت نگهداشته ایم یا خیر؟
تعلیمات ورهنمای های اسلامی ،تهذیب وصیانت نفس،پابندی به اخلاقیات وایمان وعقیده ،فقط در شکلیات وگفتار در ما باقی مانده است.وهر از گاهی که از این تعلیمات ناب اسلامی سخن به میان می آوریم،از باید ها وشاید ها میگویم ،از این نمی گویم که خود چی کرده ایم ،واین همه باید ها وشاید ها چقدر توانسته است که در زنده گی شبانه وروزی ما تبلور پیدا کند .دین عقیده وایمان درقید مساجد محصور مانده واین ارزش ها فقط در وجود امامان مساجد وکسانی که به اصطلاح امروزی بنام ملا ها یاد میشوند ، سنجش می گردد،وتنها از آنها انتظار التزام وپابندی به دین واسلام می رود.وزمانی هم که از آنان لغزشی سر میزند،همه راهی برای توجیه کردن گناهان خود جستجو می کنند ،از کاه آنان کوه واز کوه خود کاه میسازند.در حالیکه اینرا فراموش کرده اند که آنان هم انسان اند وتنها چمداشت عدم گناه از آنان نمیرود بلکه همه باید از گناه بپر هیزند.
اما کجاست ؟آن عقل وفراستی که بدانند ،این دین تنها برای ملاها ،ودر چهار دیواری مساجد فرستاده نشده بلکه برای همه وبرای پابند ی در هر زمان ومکانی فرستاده شده است.وباید همه خود را در آیینه آن سنجش کنند،وبا دیدن به این آیینه ای تمام نمای زنده گی ،غبار ها وگرد های سالها نشسته در درون خود را بزدایند.وباید بدانیم که هر لحظه ای زنده گی ندایست برای این فرست ها.
مسلمان باید ستون های ایمانی وعقیدتی خود را مستحکم کند،تا بتواند بر پایه ای آن عمارت کامیابی ها وسعادت هردو جهانی را بنا کند.خود رابا معیار های اسلامی سنجش کرده،وطبق برنامه های آن حرکت نماید،تا هم سرنوشت خود وهم سرنوشت دیگران را بسوی خوبی ها متغیر ساخته وخودرا از از پرتگاه عمیق بد بختی ها بسوی معراج خوشبختی ها بکشانند.
پروردگار متعال این فرصت های ناب رسیدن به معنای حقیقی زنده گی ورسیدن بسوی معنویت وتغیر را در اختیار ما گذاشته است ،تا هر آن از آ ن بهره باندوزیم.ودر این روز ها هم ما در آستانه ای پذیرای مهمان گرانقدری قرار داریم که باز با همان تحفه های کمیاب رحمت ،مغفرت ومژده ای رهای از آتش جهنم،در های مانرا دق الباب می کند ،وآنچه دارد نثار ما می نماید ،پس این مایم که چگونه از این مهمان خوش قدوم وپربرکت استقبال کرده وخود را شایسته تحایف آن میسازیم وچطورپند ها واندرز های این خیر خواه دنیوی واخروی را گوشوانه این گوش خود می نمایم.
همانطوریکه همه میدانیم،رمضان تنها به مفهوم گرسنه وتشنه نشستن نیست،که امروزه برای ما تنها همین مفهوم باقی مانده است،بلکه برنامه ای از برنامه های الهی ،برای سوق دادن انسان به زنده گی انسانی وگریز از زنده گی شهوانی وحیوانی میباشد.وفلسفه ای رمضان هم تنها در همین یکماه با خبر شدن از دل گرسنگان ودادن غذا به آنها نیست زیرا مکلفیت یک مسلمان فقط سیر کردن شکم دیگران نبوده بلکه رمضان تغیر کامل در زنده گی ،ودرک تمام مکلفیت های انسانی است،رمضان مشت نمونه خروار است،ازداشتن یک زندگی حقیقی و خدای با به یاد آوردن تمام ارزش های اسلامی.یعنی اینکه الله متعال این ماه را فرصت کم با نعمات بسیار در اختیار انسان گذاشته است که انسان چگونه در این فرصت کم آنهمه نعمت ها در خود جذب میکند،پس برای ما رمضان نمونه از یک زنده گی کامل است ،همانطوریکه در این ماه تلاش می ورزیم تا حدود الهی را نشکنیم، باید در تمام زنده گی این حدود را فراموش نکنیم،همانطوریکه در کار ها ،رفتار ،گفتار وبر خوردهای ما در این ماه محتاط هستیم در دیگر ماه ها هم باید به آن توجه داشته باشیم.
اول باید بدانیم که رمضان خودش فضیلت است،بعد مبعوث شدن پیامبر در این ماه مبارک فضیلت وسعادت دیگر برای انسان وانسانیت واینکه الله متعال با فرستادن اوبار دیگر برتری انسان وکرامت اورا به نمایش میگذارد،وفضیلت سوم فرستادن نقشه ای کامل وشامل زنده گی برای انسانهاست تا در پرتو آن انسان ها ،انسانیت اصلی خود را دریابند.
رمضان کورس عملی تربیت ،در زنده گی فردی،اجتماعی ،تمرین برای کسب معنویات،اخلاق نه خوب نه عالی،بلکه اخلاق اعلی،ارتقای نفس به نفس مطئنه،ارتقای ایمان ،آماده گی برای مبارزه با خواهشات نفسانی ،حس انسان دوستی وتحکیم ارتباط با الله متعال میباشد.
پس رمضان شناسای ارزش وقت وتلاش وتکا پوه در راه رسیدن به همه ای آن نعمات بزرگ است که در همین مدت اندک در آن نهفته است،ومسلمان با تحمل همه مشکلات باید از آن بهره خودرا بگیرد ،البته بهره ماندگار نه بهره ای برای فراموش کرد ن آن در دیگر ایام.چون انسان ها همیشه به همین مفکوره اند،که فرصتی بسیاری در اختیار دارند،وهر زمانی میتوانند از آن استفاده نمایند.اما رمضان این مفهوم را در اذهان دیکته می نماید که ،فرصت اندک وکار ها بسیار اند که باید به وقت انجام داده شوند ،تا از قافله بدور نمانیم.
رمضان گامیست بسوی پا گذاشتن بالای خواست های نفسانی محض،وگذشتن از این خواست برای کسب رضای پروردگاریکه اورا این همه نعمت عنایت کرده است.رمضان پیام رسان تغیر تحولیست برای زنده گی ،وتجدیدکننده ای همه ای ارزش های معنوی ،انسانی ومتوجه ساختن این انسان برای نیاز مندی به این تغیروتحول.یعنی ،تغیر در خوراک ،تغیر در پوشاک،تغیر در نحوه رفتار ومحتاط بودن در گفتار،تغیر در معاشرت،رعایت حقوق دیگران،تقویت شدن حس شکیبای،با لا رفتن حس شجاعت ،زیرا آنانیکه توانای پاگذاشتن بر نفس ها وکنترول آنرا دارند،میتوانند،شجاعانه درمقابل فساد،بد اخلاقی ها،بی بند وباری وها تمام رذایلی که انسان را از انسانیتش دور میسازد،بایستند.
رمضان فرصتی است برای چنگ زدن ورسیدن به کامیابی هاوروگردانی از انحرافات وچشم باز کردن بسوی دنیای روشن.رمضان ،تولد دوباره ای انسان وارزش های انسانی وفرصتیست برای خود شناسی.پس امید وارم که همه به این خود شناسی برسیم ودیگر هیچگاه خود را فراموش نکنیم تا اینکه این ارزش هارا فراموش نکنیم والله متعال مارا فراموش نکند.

نویسنده: ساره محمدی.