افغانستان برلبهء سقوط

نصیر احمد نویدی
رئیس شورای مرکزی جمعیت اصلاح

صفحهء پشتوی بی بی سی مؤرخ ۱۵ دلو را که بالای افغانستان تمرکز دارد بازمی کنم، [بهرته په یوازی توگه دتلونکو (افغان) ماشومانو شمیر ډیر شوی دی…، کابینه کې د ښځو په کمې ونډې اعتراض، پنټاګون د افغان امنیتي ځواکونو محرم معلومات افشاء کوي، طالب قوماندان منصور دادالله وایي پاکستان یې پریښود (افغانستان ته یې تشریف راوړ)، د طالبانو بریدونو کې ۱۱ پولیس وژل شوي، علومي: اداري فساد تر وسله والو لویه ننګونه ده، د دفاع وزارت تدارکاتو برخې کارکونکي ممنوع الخروج اعلان شول.]

اینها وچند عنوان کم اهمیت تر دیگرعناوین بارز صفحه را تشکیل می دهند. شما بدون اینکه تفاصیل اخبار را بخوانید، از روی عناوین بالا نیز می توانید حدس بزنید که وضع افغانستان از چه قرار است و بکدام طرف به پیش میرود. نود فیصد این اخبار از وضع منفی گزارش می دهد، وضعی که به هیچ صورت به نفع مردم و کشور نیست. تمام این عناوین برای ما دو پیام عمده دارد: یکی عمق فساد، بحران و کشمکش سیاسی در حکومت و دیگری تشدید جنگ و بی امنیتی در خارج دائرهء حکومت.

در آغاز سال جاری (۱۳۹۳) مردم افغانستان به این امید پای صندوقهای انتخاباتی رفتند تا صاحب حکومت مقتدر و باثباتی گردند که مشکلات شان را حل و فساد را ازبین ببرد، اما متأسفانه در نتیجه انتخابات حکومت ضعیفی به میان آمد که هنوز به حل مشکلات داخلی خود، اعم از کابینه وغیر کابینه فایق نیامده، چه رسد به از بین بردن فساد که رجال بزرگ و ارادهء قوی می خواهد.

هم چنان مردم کشور آرزو داشتند که با بیرون شدن (بخش بزرگ) نیروهای نظامی امریکا و ناتو از افغانستان، دیگر انگیزهء جنگی خاتمه یابد و مخالفین مسلح دولت بعوض جنگ، به سیاست روی خواهند آورد. اما چنانچه دیده می شود، مخالفین تا حال به این طرف توجه نکرده وهنوز هم بالای حل نظامی بعنوان گزینهء اصلی تأکید دارند.

این در حالیست که متأسفانه نیات همسایه ها و پالیسی امریکا برای آیندهء کشور نیز مبهم است. اگر اظهارات کریم خرم رئیس دفتر رئیس جمهور سابق کشور (حامد کرزی) را درین رابطه بپذیریم، وضع بسیار نگران کننده است. وی اخیراً طی مقاله ای تحت عنوان”ما چرا پیمان امنیتی با امریکا امضاء نکردیم” بزرگترین علت امضاء نشدن این پیمان توسط حکومت قبلی را گنگ بودن نقش سی آی ای درین پیمان می داند. وی ضمن مقاله یادشده می نویسد:
“گر به متن قرارداد امنیتی و دفاعی بین امریکا و افغانستان (BSA) نگاه شود دیده میشود که در هر جا بحث بر سر چگونگی نیروهای نظامی امریکاست، هیچ اشاره یی به فعالیتهای CIA در آن صورت نگرفته و این درست مغز موضوع را تشکیل میدهد.” وی به این باور است که با امضای پیمان امنیتی جنگ افغانستان وارد مرحلهء جدیدی گردیده و فراتر از مرزهای افغانستان گسترش خواهد یافت:
” وقتی من میگویم با امضای قرارداد امنیتی جنگ امریکا دا خل مرحلۀ جدید میگردد، هدف من اینست که امریکایی که حالا در افغانستان پایگاه دارد، قرارداد و دستخط دارد، تعداد عساکرش را درین کشور کاهش می بخشد، جنگ را به کشورهای دیگر منطقه می کشاند و فعالیتهای CIA را بیشتر میسازد. قابل یاد آوریست که عملیات طیاره های بی پیلوت نیز مربوط CIA میگردد، نه وزارت دفاع آن کشور. وقتی گفته میشود که با امضای قرارداد امنیتی و دفاعی جنگ امریکا داخل مرحلۀ جدید میشود معنی آن اینست که دامنۀ جنگ به کشورهای همسایۀ افغانستان و مرزهای روسیه و چین کشانده میشود.”

خرم باور دارد که برای عملی شدن این نقشه ضرورت است تا افغانستان به یک «وزیرستان بزرگ» مبدل گردد و تشکیل ضعیف حکومت وحدت ملی بعد از بی اعتبار شدن انتخابات و حمله بالای یک مکتب نظامی در پشاور را مقدمهء تطبیق این نقشه می داند. وی همچنان تبدیل شدن بیرق های “سفید” به بیرق های “سیاه” را از نشانه های این مرحله می داند: “تبدیل شدن بیرق های سفید به بیرقهای سیاه و ظهور گروه «داعش» در افغانستان نیز نشانۀ آغاز مرحلۀ جدید است. شعار نو، نیروی نو و ساحۀ جدید فعالیت ایجاب مینماید تا گروه جدیدی این جنگ را به پیش ببرد. زیرا مشکل است تحت نام «طالب» مثلاً در آسیای مرکزی جنگید.”

خرم در پایان مقاله اش چنین نتیجه گیری می کند: “موجودیت «وزیرستان» منحیث سیستم و فضا ضرورت امریکا برای صدور جنگ به مناطق دیگر است. همانگونه که دیروز آن فضا و سیستم علیه افغانستان بکار گرفته میشد، فردا میتواند علیه کشورهای دیگری بکار گرفته شود. متأسفانه بعد از امضای قرارداد امنیتی شاهد بکار افتادن این ماشین ویرانگر جنگ هستیم، همان جنگ سابق اما در مرحلۀ جدید و با ابعاد جدید آن.”

اگر اظهارات خرم را با تلیغات و گزارشهای مبالغه آمیز مطبوعات جهانی در رابطه به سرباز گیری و تشدید فعالیت های گروه “داعش” در کشورهای مختلف از جمله آسیای میانه یکجا نماییم، دیگر شکی باقی نمی ماند درینکه ترتیبات افروختن یک جنگ جدید در منطقه گرفته شده است که مرکز آن افغانستان خواهد بود، جنگی ویران کن وتباه کننده که هر تر وخشکی را خواهد سوخت و نه تنها افغانستان، بلکه کشورهای منطقه را نیز فرا خواهد گرفت.

با در نظر داشت چالش های پیش رو، جمعیت اصلاح افغانستان بعنوان یک جریان خیرخواه به مردم و متعهد به آزادی و آبادی کشور یکبار دیگر از تمام جناح های دخیل در حکومت و مقاومت مسلح می خواهد تا به این کشور بیچاره رحم نموده، نگزارند که برنامه های دشمنان اسلام و بدخواهان کشورما از طریق ایشان و یا هم بخاطر بی اتفاقی و بی برنامه گی ایشان جامهء عمل بپوشد.

هنوز هم فرصت هایی وجود دارد که از راه دیالوگ و تفاهم داخلی قیادت نیرومند ومتعهد ملی را به وجود آورده و جلو توطئه های بزرگ علیه افغانستان را سد نماییم. اما اگرجناح های موجود در حکومت و مخالفین مسلح فرصت های موجود را بخاطر خود خواهیهای شخصی و گروهی خویش ضایع نمایند، نه تنها در پیشگاه خداوند و مردم مسؤول و ملامت خواهند بود، بلکه خود نیز فدای توطئه هایی بزرگی خواهند شد که بخاطرتباهی کشور ما راه انداخته شده است.
وما علینا الّا البلاغ