امشب چقدر شبیه دیروز است

نوشته دکتر احمد سنان الكامل
ترجمه: صابره رضائی

هرگاه به وضعیت امروز مسلمانان در مواجهه با دشمنان شان می‌نگرم و تحقیر، انحطاط، ضعف، ترس، سستی و وحشتی را که بر آن‌ها نازل میشود می‌بینم، به یاد وضعیت امت در دوران حمله صلیبیون به سرزمین های اسلامی میافتم. هر بار که نوشته های مؤرخان را در مورد آن دوره تاریک تاریخ ما و در مورد تحقیر انحطاط و تسلیمی که مسلمانان تجربه کردند میخوانم، با خود می‌گویم: شاید این‌ها اغراق هایی باشد که نویسندگان خواسته اند با آنها عظمت فاجعه و زشتی واقعیت را به تصویر بکشند. اما امروز همچنان که آنچه را که در غزه‌ی زخمی رخ داده و میدهد دنبال میکنم، با چشمان خود دیده‌ام که آنچه در کتاب‌های تاریخ میخوانیم چیزی جز تصویر کم رنگی از آنچه امروز هستیم نیست. در واقع واقعیت ما از مرزهای توصیف فراتر رفته و از تحقیر و تسلیمی که آن‌ها تجربه کردند به درجات دردناکی فراتر رفته است. ما -به طرز عجیبی- دیده‌ایم که به قاتل میلیاردها پاداش داده شده، هدایا و مدال‌ها بر سرش ریخته شده و برایش فرش قرمز پهن کرده‌اند در حالی که او همچنان به کشتن و ویران کردن ادامه می‌دهد و صاحبان «تجمل» و «خوشبختی» را بدون شرم یا ترس مسخره میکند!. ما دیدیم که آن جنایتکار، ویرانی به بار می آورد، مردم را آواره کرد و فساد را در سراسر زمین گسترش داده در حالی که مسلمانان مصیبت زده برای «بازسازی» در صف ایستاده بودند، گویی در تعمیر آنچه دشمن ویران کرده بود، شریک بودند، نه در بازداشتن او و جلوگیری از تکرار جنایتش!.

ای خدا… آیا مسلمانان به این نقطه از ذلت، حب دنیا و دلبستگی به کرسی و مقام رسیده اند؟ آیا تا این حد از شرافت جوانمردی و دین خود غافل شده اند؟!
چقدر امشب شبیه دیروز است… راستش را بخواهید شب ما تاریک‌تر است و مصیبت ما عمیق‌تر. ما از مرزهای حقارت عبور کرده‌ایم تا جایی که حالا بعضی از ما به وفاداری به قاتل خود لاف میزنیم!.

با این حال تاریخ برای کسانی که میخواهند عبرت بگیرند، درس عبرت است. همانطور که خداوند در آن زمان با وحدت کلمه و بستن صفوف مسلمانان به دست رهبر اصلاح طلب صلاح الدین ایوبی -که نامش نماد اعمالش بود- مسلمانان را از گرفتاری و مصیبت‌شان رهایی بخشید، خداوند قادر است برای این امت کسی را بفرستد که دینش را پس از آنکه اجزایش از هم گسسته و حجاب هایش دریده شده اصلاح کند. تنها راه بهبود وضعیت اجداد ما این بود که به دین خود بازگردند بر سر کلمه توحید متحد شوند و دریابند که هیچ پیروزی بدون، ایمان هیچ شکوهی بدون وحدت و هیچ عزتی بدون فداکاری وجود ندارد.
در روزهای اخیر نشانه های امیدی پدیدار شده است زمانی که برخی از رژیم ها اقداماتی را انجام دادند و صداهای رسمی شروع به صحبت از «ناتوی اسلامی» کردند که ملت را با صدایی واحد متحد خواهد کرد.
دل‌ها از این خبر شادمان گشتند و گردن‌ها به امید بازگشت شکوه و قدرت مسلمانان بالا رفت دل‌های دشمنان خدا از این خبر لرزید و در محاسبات خود تجدید نظر کردند، زیرا دریافتند که وحدت کلمه مسلمانان برای تغییر اوضاع کافی است. اگر حاکمان ملت این سخنان را به عمل تبدیل میکردند و به عزم خود وفادار می ماندند، هژمونی مدرن صلیبی از بین میرفت معادله وارونه میشد و تاریخ بار دیگر ثبت میکرد که امت اسلامی -هر چقدر هم ضعیف شود- نخواهد مرد و هر زمان که به سوی پروردگارش بازگردد و صفوف خود را متحد کند قادر به برخاستن از زیر آوار است.
این قانون خداست که هرگز تغییر نمیکند: “إِنَّ اللهَ لَا يُغَيْرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بأنفسهم.”
وضع ما جز با آنچه وضع پیشینیان ما را بهبود بخشید بهبود نخواهد یافت و ما قیام نخواهیم کرد مگر اینکه با خدا صادق باشیم و از سستی که همان حب دنیا و نفرت از مرگ است دست برداریم و به شکوه اسلام و عزت ایمان بازگردیم
پس امشب چقدر شبیه دیروز است… اما شاید طلوع ما این بار از هر صبح زیباتر باشد.