امضای پیمان امنیتی با امریکا؛ قطع امید از تأمین صلح و ثبات در کشور!
احمد ضیاء رحیمزی
بالاخره پس از حل وفصل کشمکش های انتخاباتی و درست یکروز پس از ادای سوگند توسط رئیس جمهور جدید، شاهد امضای پیمان امنیتی بین کابل و واشنگتن بودیم، که مدت کم وبیش یک سال گذشته، بحث گرم رسانه های داخلی وخارجی وهمچنان شبکه های اجتماعی انترنت را بخود اختصاص داده بود.
این پیمان را از جانب افغانستان، “حنیف اتمر” مشاور جدید امنیت ملی رئیس جمهور واز جانب امریکا “جیمز کنگهم” سفیر آن کشور در کابل، امضا کردند؛ درحالیکه رئیس جمهور جدید و رئیس اجرائیوی جدید، هردو با معاونین خود و همراه با چند تن ازسران جهادی در عقب میز امضا ایستاده بودند.
به اساس این پیمان که آنرا “سند همکاریهای امنیتی” بین کابل و واشنگتن نیز می خوانند، ۱۲هزار و ۵۰۰ نظامی خارجی، به شمول ۹ هزار و ۸۰۰ سرباز امریکایی،پس از پایان ماموریت آیساف در افغانستان در ختم سال ۲۰۱۴، دراین کشور باقی خواهند ماند و همچنان به اساس این پیمان امنیتی کابل- واشنگتن، نیروهای خارجی در افغانستان پس از ختم سال ۲۰۱۴ در پایگاههای بگرام، کابل، مزارشریف، هرات، قندهار، شیندند،گردیز و هلمند مستقر خواهند شد.
بحث روی پیمان امنیتی با امریکا از همان آغاز همراه با جنجال های زیادی بود، برعلاوه دیگران حامد کرزی رئیس جمهور پیشین نیز یکی از مخالفان امضای این پیمان بود و به همین دلیل تا روز اخیری هم که زمام امور کشور را بدوش داشت، با وجود اصرار بی حد و فشار های پیهم امریکا و حلقات داخلی که بیش از امریکا، شایق امضای این پیمان بودند، نخواست روی این سند امضا کند.
هرچند موضوع امضای پیمان امنیتی با امریکا، در جریان کمپاین های انتخاباتی برای انتخابات جنجال آفرین ریاست جمهوری و به خصوص در دور دوم این انتخابات که تنها دو کاندید برتر باهم مقابله داشتند، واضح بود و هر دو نامزد که اکنون یکی مقام ریاست جمهوری و دیگری مقام رئیس اجرائیوی را درحکومت مشترک “وحدت ملی” در تصاحب خود دارند، در ضمن مناظرات شان به صراحت امضای این پیمان را به امریکا وعده داده بودند، ولی امضای آن درست یکروز پس از مراسم تحلیف رئیس جمهور جدید، طبعاً سوالاتی را در اذهان عامه برانگیخت و برعلاوه تعجب عده زیادی از هموطنان ما گردید و به گونه طبیعی مخالفت های گسترده ایرا هم در صفحات اجتماعی دامن زد.
ماه عقرب سال گذشته، در ختم لویه جرگه مشورتی که برای بحث روی همین پیمان امنیتی تدویر یافت که بحث های طولانی وصحبت های بحث برانگیزی درآن براه افتاد، ولی متاسفانه تیمی که گرداننده گی این جرگه را بدوش داشت،بدون در نظر داشت نظریات، افکار وخواسته های اکثریت مطلق اشتراک کننده گان این جرگه، به زعم خود اعلام داشتند که گویا همه اشتراک کننده گان با امضای بدون قید وشرط پیمان امنیتی با امریکا موافقه کردند.
به هرصورت، امضای پیمان امنیتی با امریکا و اجازه قانونی حضور این نیروها در افغانستان، هیچ گاهی چیزی نبوده که مردم غیور ومسلمان این سرزمین با آن موافق بوده باشند،آنچه طی مدت بیش از یک دهه گذشته ، این نیروها در کشور ما انجام دادند از چشم وهوش کسی پنهان نیست، ازجانب دیگر این شرط بندی مخالفین مسلح نظام که می گویند درصورت موجودیت حتی یک فرد از نظامیان خارجی دراین کشور، به جنگ و مقاومت خود علیه نظام ادامه می دهند، بذات خود یک چالش بزرگ دیگری فرا راه شایقین پروپاقرص امضای پیمان امنیتی است.
رئیس جمهورجدید دکتور اشرف غنی احمدزی، در صحبت های خویش پس از امضای پیمان امنیتی با امریکا، ابراز اطمینان کرد که به گفته او بر اساس این قرار داد، حق استعمال نیروی نظامی بر اساس فیصله حکومت افغانستان خواهد بود و اینکه پس از این، نیروهای بینالمللی به هیچ یک از اماکن مقدس افغانستان چون مساجد، داخل شده نمیتوانند، اما متاسفانه تجارب تلخ سیزده سال گذشته وخصلت استعماری امریکا وناتو این خوشبینی رئیس جمهور جدید را زیاد تقویت نمی کند.
با این همه آنچه حامد کرزی رئیس جمهور پیشین کشور، به حیث پیش شرط در مقابل امضای این پیمان امنیتی با امریکا،گذاشته بود، اگر نمی توانست خواسته و آرزوی کلی مردم افغانستان در این رابطه مشخص را بیان دارد، بدون شک می توان آنرا حد اقل چیزی خواند که باید در راستای امضای این پیمان درنظر گرفته می شد.
مردم افغانستان در حالیکه انتظار داشتند که پس از تشکیل حکومت جدید و انتقال مسالمت آمیز قدرت که پس از ماه ها جار وجنجال بر سر نتایج انتخابات وبن بست سیاسی ، رویکار آمده است،بتواند در زمینه های سیاسی،نظامی واقتصادی گام های مثمری بردارد، با شنیدن خبر امضای این پیمان آن هم درست یکروز پس از مراسم تحلیف رئیس جمهور جدید، به شدت نگران شده اند وچنین می پندارند که حکومت جدید با در نظر نگرفتن حد اقل خواسته های مردم که رئیس جمهور قبلی حامد کرزی برای امضای این پیمان وضع کرده بود، زمینه صلح وثبات در این کشور جنگ زده را از بین برده ویکبار دیگر افغانستان را صحنه جنگ های بیگانه ای می سازد که سالهاست خون فرزندان این وطن در آن می ریزد.
مردم طی دوسال گذشته بارها از طریق تربیون های رسانه یی، گردهم آیی ها وتظاهرات مخالفت شدید خود را با امضای این پیمان ابراز داشته اند وحکومت را از اضرار وعواقب ناگوار آن بر حذر داشته اند، مردم ما اینک پس از امضای پیمان توسط دولتمردان جدید، نیز امضای پیمان امنیتی و اعطای رسمی پایگاه های نظامی به امریکا را شدیداً تقبیح نموده وآنرا خلاف موازین شرعی، مخالف مصالح علیای کشور ودرتضاد با حاکمیت ملی افغانستان می دانند.